ضرب المثلهای مازندرانی

اون قدیم قدیم اماجه خله خار بیه

اتتا مردی اگر خاسه خنه بسازه یا اتتا گت کار انجام هاده همساینون و فامیلا ره «کایر» گته همه جمع بینه ونه کار ره انجام دانه تا ونه کار توم نئی بو شه کار و بار دمال نشینه

ای دل غافل الان دیگر فکر نکممه هچ کس این کار ره هاکنه

اتتا نفر اگر خله شه فامیل و همسایه خاطر ره داره خله گت کار هاکنه شه فامیل و همسایه کار سر «قرض گیرون» کننه

البته اون قدیما خوبی های دیگری هم داشته

همه مردم روستا برای لباس از کرباس استفاده کردنه که فقط ونه پنبه ره وسه بخرینن وشون زنان کار شب و روز کار و کرچال بیه که این پنبه ره به لباس تبدیل هاکنن که این کار حداقل دتا خوبی داشته اول اینکه وشون وقت پر بیه اوقات فراغت و این جور چیزها نداشتنه دیگر این که به اقتصاد خانواده کمک شایانی کردنه

برای ظروف اکثرا از ظرفهای چوبی استفاده کردنه از جمله کچه به جای قاشق کشکول به جای کاسه دونه شور به جای تشت خردخار به جای دیس و ظرفهای مخصوصی برای فرآوری محصولات دامی از جمله نو تلم کلز جاله و تاکلی و کچه و کترا و غیره

برای سوخت از خشک هیمه استفاده کردنه که البته جنگل نشین ها برای روشنایی هم از هیمه استفاده کردنه

مردم شه قوت و غذا وسه بینج کردنه کئی و چشمک و چنگل و سیب زمینی و باکله و اقسام دیگر سبزیجات شه باغ کنار کاشتنه

اما امروزه متاسفانه زنان پریجایی و روستاهای اطراف گلیا اتتا تش آش خانه بپجن شونه گلیا پنجشنبه بازار سبزی خریننه (البته بعضی ها)